İlk üç sayıdan sonra sıra dördüncü sayıya geldiğinde şirket derginin dağıtımını yapmayacağını söyledi. Bunun sebebi sorulduğunda ise cemaatin savunduğu “Dinlerarası Diyalog” faaliyetinin tartışma konusu yapıldığı söylendi. Kısacası cemaat kendisi ile aynı düşünmeyen bir İslamcı derginin dağıtımını yapmıyordu.

Sifil yazısında “bizim çizgimizi, dilimizi, duruşumuzu bilenler biliyor; biz hiçbir zaman eleştirdiğimiz meselelerde haddi aşmamayı, eleştiriyi “çamur atma” boyutuna taşımamayı ve herşeyden önemlisi de eleştiriye “ihkak-ı hakk” için yapmaya gayret göstermeyi ilke edinmişizdir” dedi. Dergide cemaate dönük hiçbir hakaret olmadığı halde sadece fikirlerinden ötürü dağıtımın kesildiğini söyleyen Sifil, “İşte bu, “cemaatçilik” anlayışının tecelli tarzlarından birisidir. Madem ki bizim gibi düşünmüyorsun, o zaman bizim rezervlerimizi sineye çekeceksin” dedi.

Sifil cemaatin Yahudi ve Hristiyan din adamları ile samimiyetle diyalog kurduğu halde İslamcı kesime dönük hoşgörüsüzlüğünü eleştirdiği yazısında şunları söyledi: “Bizi asıl üzen, Hristiyanlar’la, başka din ve inanç mensuplarıyla diyalog faaliyetleri tertip eden, onlarla bir arada bulunup onların “temel” farklılıklarını tahammül ile hatta “tahammül” ne kelime, “hoşgörü” ile karşılayanların, müslüman kardeşlerinin bir konudaki farklılığına tahammül edemiyor!”.
Sifil bunun “cemaatli” olmakla “cemaatçi” olmak arasındaki farktan kaynaklandığını söyledi.

İşte Sifil’in yazısının ilgili bölümü:

Söz buraya kadar gelmişken, Rıhle dergisi olarak yaşadığımız bir gelişmeyi paylaşayım sizinle.
Ülkemizde bir büyük cemaatin, pek çok alanda olduğu gibi yayın dağıtım alanında da etkin bir organizasyonu var. Bu organizasyon başlangıçta Rıhle’yi dağıtmayı kabul etmiş ve bir-iki sayıyı dağıtmıştı. Ancak sıra dördüncü sayının dağıtımına geldiğinde, “artık Rıhle’yi dağıtmayacağız” tavrıyla karşılaştı arkadaşlarımız.
Sebebi sorulduğunda da Rıhle’de Dinlerarası Diyalog faaliyetlerinin tartışma konusu yapıldığı söylendi. Oysa bizim çizgimizi, dilimizi, duruşumuzu bilenler biliyor; biz hiçbir zaman eleştirdiğimiz meselelerde haddi aşmamayı, eleştiriyi “çamur atma” boyutuna taşımamayı ve herşeyden önemlisi de eleştiriye “ihkak-ı hakk” için yapmaya gayret göstermeyi ilke edinmişizdir.
Eleştirdiğimiz insanların kişiliklerini, özel hayatlarını… araştırıp deşifre etmek, çamur atmak vb. “kul hakkı” kapsamına giren hususlarla uğraşmayı ahlakî olmayan bir tutum olarak kabul ve deklare etmiş bulunuyoruz.
Söz konusu organizasyon, farklı tekellerin (mesela Doğan grubunun) dergilerini dağıtmayı ilkelerine aykırı bulmuyor ama Rıhle’yi, sırf Diyalog meselesinde farklı bir çizgiyi benimsediği için dağıtmayı reddetmekte bir sakınca görmüyor.İşte bu, “cemaatçilik” anlayışının tecelli tarzlarından birisidir. Madem ki bizim gibi düşünmüyorsun, o zaman bizim rezervlerimizi sineye çekeceksin.
Bu tavrı başından beri “anormal” bulmadığımızı belirteyim. Bizi asıl üzen, Hristiyanlar’la, başka din ve inanç mensuplarıyla diyalog faaliyetleri tertip eden, onlarla bir arada bulunup onların “temel” farklılıklarını tahammül ile hatta “tahammül” ne kelime, “hoşgörü” ile karşılayanların, müslüman kardeşlerinin bir konudaki farklılığına tahammül edemiyor!
Cemaatli olmak ile cemaatçi olmak arasındaki fark…

Son yaşananlarla beraber genç sivil olmanın şartlarını Bilig.Org biraraya getirdi.

İşte genç sivil olmanın 10 şartı:

1- Üniforma düşmanlığını asker üniformasIyla sınırlı tutup, türban ve polis kıyafetlerini sivil saymak.
2- Yaptığı hiçbir eylemden sonra gözaltına alınmayacağını adı gibi bilmek.
3- İnsanların bazen bedelini yaşamlarıyla ödedikleri 1 Mayıs işçi bayramını kutlama kararlılığı için, sadece 340 Euro otel ücreti bedeli ödeyerek yırtabilecekleri kadar parası olmak.
4- AKP milletvekili adayı olup halen “sivil” kalabilmek.
5- Bazıları pankart astıkları için cezaevlerinde onlarca yıl yatarken yine aynı tür bir eylem nedeniyle Cumhurbaşkanlığı resepsiyonlarına katılıp, giydiği converse ayakkabıyı otoriteye muhalefet saymak.
6- Rahatsız olmak.
7- Yasadışı dinlemelere tepki gösteren hukukçulara darbeci diyerek ancak bir “sivil polis” kadar SİVİL olabilmek.
8- Sivil olmak için gericiliğe destek olmak gerektiğini düşünmek ve gereğini yerine getirmek.
9- Sabahın köründe gazeteciler evlerinden alınıp götürülürken, kanser hastası Türkan Saylan’ın evi basılırken gıkını çıkartmayarak, yalancı otorite karşıtlıklarıyla, ancak bir “sivil faşist” kadar SİVİL olabilmek.
10- “Kıvrak ve ironik zekalarını” AKP iktidardan düştüğü günden sonra tabanları yağlamak için kullanabilmek.

Türkçe’de çok kullanılmasa da, özellikle Amerika ve İngiltere’de devlet katında bir anlama sahip olan “inanç-temelli hareket”, son derece prestijli bir anlam içeriyor. Dinsel bir çatıya sahip olmakla beraber, daha ziyade hayır işleri ve insanlara yardım gibi konuların üzerine eğilen ve kâr amaçlı olmayan bu kuruluşlar, Amerika’da devletten destek görüyor ve devlet tarafından fonlanıyorlar. Zaten cemaatin yabancı dilde çıkan yayın organlarında defalarca kendileri hakkında “biz tarikat değiliz.” demesi bir radde daha ileri gitmiş ve “biz inanç-temelli bir hareketiz, amacımız kâr değil; sadece insanlara yardım etmek.” haline gelmiş gözüküyor.

Bu sıfat değişikliğinin bir işe yarayıp yaramayacağı bilinmez ama, her ne kadar Türkiye’de görülemese de, Almanya’da görülen Deniz Feneri davasının Cemaatin güvenilirliğine çok ciddi hasarlar verdiği ortada.

Konu spor medyasında tartışıldı, tartışılıyor.

Fakat o olayda tartışılmayan bir konu var…

O akşam, Demirören’in bulunduğu protokol bölümünde yanında olan isimlerden biri İhsan Kalkavan’dı.

Kalkavan, Gülen Cemaati’ne yakınlığıyla bilinen bir isim.

Demirören’in İhsan Kalkavan’ı yanına oturtması, başkanlık için adaylığı konuşulan Murat Aksu’ya karşı bir gövde gösterisi olarak algılandı.

Abdülkadir Aksu’nun oğlu Murat Aksu’nun cemaate yakınlığının konuşulduğu bugünlerde, bir diğer cemaate yakın isim Kalkavan’ın Demirören’in yanında olması manidar görünüyor.

Murat Aksu’nun parlatıldığı dönemde Demirören’in manevrası bu kadarla kalacağa benzemiyor.

İddialar arasında; Kalkavan’ın bir arkadaşını da yönetime sokma çabaları içinde olduğu da var.

Anlaşılan o ki; kongre yaklaşırken Beşiktaş’ta cemaat kapışması hız kazandı.

Açılımın birinci perdesi böyle bir fiyaskoyla sonuçlanınca, hükümete ve cemaate bağlı gündem mühendisleri hemen devreye girip bu başarısızlığın izlerini silmeye girişmişti.

Hemen ertesi gün bir de baktık ki Kürt açılımı manşetleri bıçakla kesilir gibi değişmiş, bütün yandaş manşetlere ıslak imzalı meçhul asker mektubu “düşmüştü”.

Ancak, bugünkü yandaş gazete manşetlerine bakılınca, Kürt açılımına verilen “kısa molanın” sona erdiği anlaşılıyor.

Nasıl on gün önce tüm yandaş medya tek merkezden gelen bir emirle açılım manşetlerini kestilerse, bugün de hep birlikte “ıslak imza” manşetlerini kestiler ve açılıma geri döndüler.

İşte o manşetlerden bazıları:

Yeni Şafak: Yine dönüş var sabote etmeyin: DTP’nin Habur şovu yüzünden askıya alınan Kandil’den dönüşler ‘sessizce’ sürdürülecek. 40-50 kişilik ikinci PKK’lı grup yakında geliyor. Sınırda karşılama yapılmayacak.

Star: Açılım sürecek terör bitecek: ‘Demokratik Açılım’ politikasının ana hatları belli oldu. Öncelikle Mahmur Kampı boşaltılacak.

Taraf: Dağdan inenlere yasal düzenleme: Kürt açılımıyla ilgili ilk yasal düzenlemeler 10 Kasım’da meclise geliyor. AİHM’nin istediği 211 PKK’lının dosyası yeniden görüşülecek.

Zaman: Avrupa’daki PKK’lılar bekleyecek önce Mahmur kampı boşaltılacak.

Bilig.Org olarak, bu toplantıların yapıldığı süreçte yaşanan, ancak kimsenin fark etmediği önemli bir ayrıntıyı gündeme getiriyoruz.

Aktörümüz; cemaat.

İstanbul’da yapılan bu uluslararası toplantıları fırsat bilen cemaat, ekonomi ağırlıklı İngilizce bir yayın hazırladı. Adı; Turkey Outlook (Türkiye’nin Görünümü). Kuşe kağıda basılı, 176 sayfadan oluşan ve içi Türkiye’nin önde gelen firmalarının reklamlarıyla dolu bir yayın.

Bu kitap, cemaatin yayın organı Today’s Zaman’ın Genel Yayın Yönetmeni Bülent Keneş imzalı bir mektup eşliğinde, yabancı diplomatlara, işadamlarına ve ekonomistlere dağıtıldı.

Buraya kadar her şey kendi ritüeli içinde normal görünüyor. İlginç olan, Türk ekonomisi odaklı bir yayının hükümete güzellemeler haline dönüşmesi.

Turkey Outlook’un içinde hakkında hiçbir satır kaleme alınmayan Atatürk’ün resmi de kullanıldı, ancak deforme ederek. Cemaat yabancılara dağıttığı bu yayında, 200 liranın üzerindeki Atatürk’ü deforme etti. Bu yapılan deformasyon, akıllara Ergenekon davasındaki sanıkların temsili çizimlerle Atatürk gibi gösterilmesini getirdi.

Cemaat böyle bir yayın hazırlar da içinde Ergenekon olmaz mı? Kitabın 150. sayfasında Ergenekon işleniyor ve davası devam eden sanıklar Batı’ya jurnalleniyor.

Ergenekon Davası konulu dosyanın ara başlıkları da uluslar arası:

-Ermeni Patriğini öldürme Komplosu
-Sivaslı Ermeni Lidere suikast planı
-Nobel ödüllü yazar listelerinde
-Hedefleri NATO ve Alışveriş Merkezleri

Cemaatin IMF ve Dünya Bankası Toplantıları’nın katılımcılarına dağıttığı bu kitap çok tartışılacağa benziyor.

Turkey Outlook’tan Kareler

(Resimlerin Üzerine Tıklayarak Tam Boyutta Görebilirsiniz)

Peki, şimdi ne olacak? Yeni bir sınav yapılıp konu unutulacak mı? Bu konuda sorumluların ortaya çıkarılıp cezalandırılması gerekmiyor mu?

ÖSYM ya da polis teşkilatı soruları önceden eline alan bir öğrenciyi bulsa ona ilk soracağı soru nedir?

Elbette “sınav sorularını kimden aldın?” …

Peki, bu sorunun cevabı ÖSYM’yi ya da polis teşkilatını nereye götürür? Bu soruşturmayı yapanlar ÖSYM gibi büyük bir teşkilatın elinden soruların çalınmasını birkaç öğrencinin yapamayacağını görmüyor mu dersiniz. Ya da bu soruların çalındıktan sonra ülke geneline dağıtımının birkaç öğrencinin eliyle yapılamayacağını. Bunların da ötesinde emniyet içerisine “belli” öğrencileri yerleştirmenin örgütlü bir faaliyet olduğunu.

İşlenen suçun büyüklüğü bile arkasındaki örgütlenmenin yaygınlığını göstermiyor mu?

İşte tüm bu sorular nedeniyle bu soruşturmanın sağlıklı yapılaması zor görünüyor. Bu yıl da geçen yıllarda olduğu gibi bazı dershaneler reklam tişörtü giyen öğrencilerle “yine birinci bizden” diye basın açıklaması yapacak.

Peki, bu organizasyon ortaya çıkarılmadıkça ÖSYM’nin yaptığı sınavların güvenilirliği savunulabilir mi? Bu sorunun cevabını kamuoyuna bırakıyoruz.

Ancak yine de küçük bir ayrıntıya dikkat çekmek gerekli…

Bu sınavın maliyeti ÖSYM’ye ne kadar oldu? ÖSYM’nin 2008 yılı faaliyet raporuna baktığımızda öğrenci sayısı Polis Meslek Yüksekokulu Sınavı ile hemen hemen aynı olan ÜDS sınavının 2 milyon 800 bin TL’ye mal olduğunu görüyoruz. Bu sayının 2009 yılında 3 milyon TL’ye çıktığı tahmin ediliyor. Peki, ülkenin kaynaklarından kaybolan bu 3 milyon TL’nin hesabını kim verecek? Bu para kamunun kaynaklarına ait değil mi? Bunun hesabının sorulması gerekmiyor mu?

Türkiye bu sorulara cevap bulamadan 1 Kasım’da yeni bir Polis Okulu Sınavına gidiyor.